Γνωρίζετε κι εσείς κάποιους που κρατούν tabs ανοιχτά “για αργότερα” που δεν έρχεται ποτέ;
Σχεδόν όλοι το έχουν κάνει κάποια στιγμή. Ανοίγουν ένα άρθρο, ένα video, μια συνταγή, ένα forum thread ή κάποιο ενδιαφέρον site και σκέφτονται: “θα το δω αργότερα”. Το πρόβλημα είναι ότι αυτό το “αργότερα” συχνά δεν έρχεται ποτέ. Έτσι, τα tabs αρχίζουν να συσσωρεύονται. Πέντε tabs γίνονται δέκα, μετά τριάντα, μετά ο browser μετατρέπεται σε μια μικρή αποθήκη από μισοξεχασμένες ιδέες, links και πράγματα που κάποτε μας φάνηκαν σημαντικά. Για αρκετούς ανθρώπους, τα ανοιχτά tabs λειτουργούν σχεδόν σαν προσωρινή μνήμη. Αν κάτι μείνει ανοιχτό, υπάρχει η αίσθηση ότι δεν χάθηκε ακόμη. Ότι κάποια στιγμή θα επιστρέψουμε σε αυτό, ακόμη κι αν βαθιά μέσα μας ξέρουμε πως πιθανότατα δεν θα συμβεί.
Το σύγχρονο internet παίζει επίσης μεγάλο ρόλο σε αυτή τη συμπεριφορά. Οι πληροφορίες, τα videos, τα άρθρα και τα ενδιαφέροντα links εμφανίζονται πλέον πολύ πιο γρήγορα απ’ όσο μπορεί πραγματικά να επεξεργαστεί ένας άνθρωπος μέσα σε μία ημέρα. Πολλοί χρήστες νιώθουν συνεχώς ότι “δεν προλαβαίνουν” όσα θέλουν να δουν ή να διαβάσουν. Κάπως έτσι, το ανοιχτό tab μετατρέπεται σε μια μικρή υπόσχεση προς τον μελλοντικό εαυτό μας. Ένα “θα επιστρέψω αργότερα”, ακόμη κι αν το link παραμείνει εκεί για εβδομάδες ή μήνες χωρίς ποτέ να ανοίξει ξανά.
Το πιο παράξενο είναι ότι το κλείσιμο ενός tab μερικές φορές δημιουργεί μια μικρή αίσθηση απώλειας. Σαν να διαγράφεται μια πιθανότητα, μια πληροφορία ή μια ιδέα που ίσως “χρειαζόταν” κάποτε στο μέλλον. Μπορεί τελικά τα ανοιχτά tabs να μην είναι απλώς ψηφιακή ακαταστασία. Ίσως να είναι ένα μικρό σύμπτωμα της εποχής του ατελείωτου scrolling και της υπερβολικής πληροφορίας, όπου ο ανθρώπινος εγκέφαλος προσπαθεί συνεχώς να κρατήσει περισσότερα πράγματα απ’ όσα πραγματικά μπορεί.